Uit een heel ander vak de zorg in
“Ik heb mijn hele leven in de winkel of in de horeca gewerkt. En ik had dit achteraf twintig jaar eerder willen doen. Maar je bent nooit te oud om te leren. Dat zie je aan mij.”
Een aantal begeleiders van Maeykehiem in Friesland kwam van buiten de zorg. Uit de retail, de horeca, een eigen bedrijf. Ze vertellen hoe die overstap ging, en wat ze onderweg leerden.
Hoe ze hier terechtkwamen
Een begeleider werkte jarenlang in de retail en zorgde daarna vier jaar voor een ouder echtpaar, als zorgverlener betaald uit hun persoonsgebonden budget (pgb). “Het was intensief, het was prachtig.” Toen dat werk aan het einde van hun leven klaar was, leek de ouderenzorg de logische volgende stap. Het werd toch de gehandicaptenzorg. “Hier was ik om.”
Een collega deed 25 jaar horeca. “Toen dacht ik: hé, ik moet nog iets anders doen. Dus ze hebben me laten omscholen en ben ik bij Maeykehiem aan het werk gegaan.” Wat opviel, was de ruimte. “Je wordt vrijgelaten om te doen naar je eigen inzicht, wel in bepaalde kaders. Dat vond ik, nadat ik jaren wat anders had gedaan, heel prettig.”
Leren en werken tegelijk
Wie omschoolt, gaat weer naar school. Voor sommigen gebeurt dat gewoon op locatie. “Je gaat alleen maandag naar school en dat is op Maeykehiem zelf,” vertelt een begeleider. De docenten komen naar de locatie toe. “Dus ik vond dat eigenlijk altijd wel ideaal, omdat je gewoon in je werkomgeving zit. Het voelt ook niet zozeer als school.” Een ander werkte 32 uur per week, waarvan zes uur les. De andere dagen stonden in het teken van diensten: van zeven tot half vier, avonddiensten en om het weekend.
Ook als je wat ouder bent, is dat te doen. “Het is wel eventjes een dingetje als je op je 55ste besluit een opleiding te gaan doen. Ik moest ineens weer Nederlands, Engels, rekenen. Je moet even een omschakeling maken. Maar daarna is het wel te doen. Natuurlijk is het te doen. En ik vond het ook wel weer heel leuk om mijn hersens even te laten kraken.”
Je levenservaring helpt, en je leert bij
“Ik dacht: met mijn levenservaring kom ik een heel eind,” zegt een begeleider. “En dat is ook wel zo. Alleen heb ik ook dingen moeten leren van collega’s en van school.”
Soms is dat leren iets kleins. “Ik kan prima praten,” vertelt een begeleider. “Ik zat in eerste instantie op een groep waar ik te veel met de cliënten sprak. Als ze een autistische achtergrond hebben, is dat niet altijd handig. Dat zijn goede leermomenten geweest, om te leren mijn mond ook te houden.”
En soms leren de bewoners het je. Een collega die een eigen onderneming had: “Ik ben altijd geweest van: we moeten doorgaan, we moeten snel. En ik heb van hen geleerd dat je er meer de tijd voor moet nemen. Geef de tijd, neem de tijd en je zult zien dat het dan ook lukt.”
Aansluiten bij wat iemand kan
“Het is vooral aansluiten bij het kunnen van een cliënt,” legt een begeleider uit. “De ene cliënt is wel in staat om zijn eigen boterham te smeren en de ander niet. De ander heeft hulp nodig met dat je boter op het mes doet, zodat hij het uitsmeert.”
Een begeleider vroeg een bewoner ooit: “Zullen we gaan fietsen?” De bewoner kon niets met die vraag. Een collega liep naar hem toe en zei: “Kom, we gaan nu fietsen.” De bewoner stond op en ging meteen mee. “Het was een eye-opener voor mij. En dat werkt gewoon goed.”
En dan zie je mensen groeien. “De succesjes die je boekt, die blijven er wel bij. Dat ze dingen aangeven. Dat ze keuzes gaan maken. Dat ze dat voorheen niet deden en nu in één keer wel. Dat is mooi.”
Een kleine organisatie
Maeykehiem is niet groot, en dat merk je. “Je kan makkelijk bij mensen naar binnen lopen. Het is heel toegankelijk.” Een begeleider die eerder bij een grote organisatie werkte, ziet het verschil. “Dan liep je gewoon mensen voorbij en dacht je: zal die hier ook werken? Dat heb je hier niet. Je herkent de meesten in ieder geval.”
Kippenvel
Jan vertelt over een middag die moeizaam begon. Een cliënt moest in het begin helemaal niets van hem hebben. Toch wist hij de situatie om te draaien. “En dat ze dan op het eind van de middag zegt: Jan, bedankt. Dat geeft voldoening. Daar krijg ik nu nog gewoon kippenvel van.”
Een collega noemt de overstap “een geweldige verandering, maar ook een hele goede verandering”. En de twijfel om die stap te zetten, die kent iedereen. “We zijn allemaal zo van: we hebben nu een huis, we hebben kinderen, dus we moeten de vastigheid houden. Nee jongens, gewoon die stap gaan doen. Als je ergens al over twijfelt om iets anders te gaan doen, dan moet je het zeker doen.”
Wil je eerst weten hoe het zit met salaris of vrije dagen? Vraag het aan Lotte, de chatbot van Byzondr. En benieuwd welke organisatie in de Friese gehandicaptenzorg bij jou past? Doe de test via Byzondr Gematcht.
